Krótka historia Barbadosu. Od indiańskich osad po czterogwiazdkowe hotele

Przed erą Wielkich Odkrywców… Według źródeł pisanych, stworzonych na podstawie relacji ustnych, pierwsze osadnictwo na Barbadosie datuje się na czwarty wiek naszej ery. Przybyli z południowej Ameryki Indianie żyli tam do około siódmego wieku, jednak źródła nie precyzują z jakiego powodu nie rozwinęli tam własnej społeczności. W czasach prekolumbijskich o terenie tym mówiono Ichirouganaim. Określenie pochodzi prawdopodobnie z właściwej dla regionu Karaibów grupy językowej Arawakan. Istnieją hipotezy, że karaibską, rdzenną ludność wybili kolonialiści, choć historia nie dostarczyła na to żadnych dowodów.

Portugalczycy i Anglicy

Europejczycy dotarli do brzegu wyspy Małych Antyli dopiero pod koniec XVI wieku. Portugalscy żeglarze nie widzieli w niej jednak osadniczego potencjału, co w 1627 roku wykorzystali koloniści brytyjscy, tworząc tam jedne z największych ówcześnie plantacji trzcin cukrowych. Wpływ portugalskich odkrywców do dziś jednak odzwierciedla się w nazwie wyspy, bo Barbados znaczy tyle co „z długą brodą”, co z kolei odnosiło się do wielkich lian, korzeni i pnączy występujących tam drzew. O znaczeniu wyspy zadecydowało jej strategiczne położenie, otaczający ją zewsząd koralowiec oraz bardzo dobre warunki naturalne. W przeciągu stu lat otworzono tam kilka dużych, prężnie działających manufaktur cukrowych, w których pracowali głównie niewolnicy sprowadzani z Afryki.

Zmierzch potęgi kolonialnej

Historia Barbados to w dużej mierze historia kolonizatorstwa angielskiego. W przeciwieństwie do kolonii położonych w Południowej Ameryce, wyspa uzyskała imponującą autonomię, mając nawet własne ciało ustawodawcze. Co ciekawe, to jedyna wyspa karaibska, która przez całą erę kolonialną pozostała w rękach tego samego zwierzchnika europejskiego. Dla zmierzchu kolonialnej potęgi największe znaczenie miało zdelegalizowanie niewolnictwa przez Wlk. Brytanię w 1834 roku. Długotrwały kryzys ekonomiczno-społeczny doprowadził do protestów i ruchów niepodległościowych, choć sukces – uznanie Barbadosu jako państwa – odniesiono dopiero w roku 1966. Mimo tego procesu, nadal głową wyspy pozostaje monarcha brytyjski, gdyż Barbados należy do Wspólnoty Narodów.

Czasy nowożytne

Świat nowożytny to czas wielkich tragedii dla barbadoskiej ludności. Dziesiątkowały ją huragany oraz epidemie cholery. Populacja zaczęła odbudowywać się stopniowo pod koniec XVIII wieku, by wiek XIX powitać kolejnym spadkiem ludności – spowodowanym masową emigracją na wyspy brytyjskie. Mimo mniejszego niż wcześniej wpływu Anglii na barbadoską gospodarkę, większość mieszkańców nadal trudniła się produkcją cukru. Sytuacja ta zaczęła zmieniać się dopiero w wieku XX, gdy odkryto turystyczny potencjał wyspy. Współczesny Barbados to niezła gratka dla amatorów egzotycznych wypraw. Wzdłuż wybrzeża rozciągają się piękne plaże, zielona, bujna roślinność zachwyca każdego przybyłego, a prężnie rozwijające się zaplecze noclegowe jest w stanie spełnić oczekiwania kilkunastu tysięcy turystów jednocześnie.

Post A Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *